Dik Dur, Ağlama!

Sen hiç sağda solda oturup birinin kendisine bir buğday tanesi, bir ekmek kırıntısı vermesini bekleyen bir karınca gördün mü?

Yarın kış gelecek ey karınca! Bekleme, bir şeyler yap. Yarın evine ekmek götüremediğin için tadın tuzun kaçacak, kızına bebek alamadığın için kendi kendini yiyeceksin, kredi kartlarını ödeyemediğin için ezilip büzüleceksin… Kısaca yarın bu günü mumla arayacaksın.

Pekii ne yapıyorsun sen karınca? İş yok, iş mi arıyorsun? Her gün yüzlerce insan yeni işiyle tanışırken senin ne günahın var ki? Ya da neyin eksik diğerlerinden?.. Hiç sordun mu kendine “ne eksiğim var benim” diye?  Neden iş bulamıyorsun?  Devlet bize iş versin demekten, işverenlere sitem etmekten, isyankar mesajlar göndermekten farklı olarak ne yapıyorsun?

Tembeliz biz! Armut pişsin ağzıma düşsün düsturunu yol arkadaşı yapmışız kendimize de; dedelerimizin söylediği “ekmek aslanın ağzında” lafının üstüne babalarımız “ekmek aslanın ağzından midesine indi” demiş ama bu laflar bize hiç uğramamış sanki! “O kadar okuduk canım işimiz de azıcık rahat olsun!”, “Yıllardır masraf yaptık üç otuz paraya çalışacak halimiz yok!”, “Kapı gibi diplomam var daha ne olsun?” , “Üniversiteli işsiz oldum, bir iş bulamıyorum. Devlet sadece diplomayı verene kadar!” vesaire vesaire demiyorsan muhtemelen zaten işsiz değilsin!

Öpmek isteyene burun mani olmaz diye güzel bir söz vardır. İşi gerçekten isteyen insan istediğini alır! Almak için bahaneler, mazeretler, sebepler ona vız gelir. İnsanoğlu istediği zaman yapamayacağı hiçbir şey yoktur da istermiş gibi yapınca sonuç pek iç açıcı olmuyor. Bir arının ömrü boyunca durmadan çalışıp didinip ürettiği bal miktarını biliyorsundur. Peki ya sen! Ne üretiyorsun?

Tamam işsizlik var amenna da, ben  “Ben ağır işte çalışamam, masa başı olması lazım” diyerek eşini tarlaya gündeliğe gönderen abiler tanıdım, ayaklarını uzatıp “iş yok ne yapalım?” derken eşini ev temizliğine gönderen muhteremler de var ve daha bir çok benzer örnek. Bu insanlar benim bu konuya bakış açımı değiştirdi açıkçası.

Geçen hafta evimi taşıttım. O gün kendimden utanmadım desem yalan olur. Benim yarım kadar abiler, amcalar “acaba ağır mı oldu biraz boşaltsak mı?” dediğimiz poşetleri beşer altışar sırtlayıp götürürken ben kendimden utandım. Değil arkadaş! “Onların işi bu, alışmışlar” değil, “Ellerinden geliyor ki yapıyorlar” değil, senin benim gibi misket oynayan, top peşinde koşturançocuklardı o adamlar da! Hayat o yöne sürükledi ve bu işi yapıyorlar ama eyvallahları yok kimseye, ekmeklerine bakıyorlar; tıpkı diğer emek işçileri gibi. Karınca işte o adamlar!

Emek yoğun sektördeki insanlara saygım çok büyük lakin eskilerin tabiri ile “Okumuş Takımı’nın” işi çok daha zor bu zamanda; buna rağmen o hamalların, o emek işçilerinin gösterdiği çabanın onda birini hatta yüzde birini göstermeye eriniyor adam! Bir kere “Ben o kadar dirsek çürüttüm” diyerek burnunu havaya kaldırmanın kendisine bir fayda sağlamadığını öğreninceye kadar işsiz kalmaya mahkum, farkını ortaya koymak için bir şeyler yapmaya da mecburdur.

Hele hele yeni mezun; işlenmemiş değerli maden gibidir de o değeri yerde görse  uzanıp almaya tenezzül etmez insan haklı olarak! Lakin meziyetlerini arttırıp, kendini iyice donatıp, güzelce şekil verip parlattıktan sonra göz alıcı hale gelen elmasın değerini bilenler zaten herkesin malûmudur.

Dik dur, ağlama!

Ne  istiyorsun, ona karar ver ve al!